Maaike reist

Vers

2008-06-05T09:55:00.004+02:00

Met nog slechts drie dagen te gaan in Macedonië probeer ik nog even optimaal te genieten van het aanbod bij de groenteboer. Want ok, hij heeft dan alleen maar kool, tomaten en uien te koop, maar die smaken wel verdomd lekker! Groot was mijn vreugde toen ik merkte dat sinds een week de aardbeien- en perziktijd is aangebroken. Een bord vol heerlijk zoet en vers fruit voor zestig cent... ik ga nog een smoothie maken!

De uitslag

2008-06-02T11:35:00.004+02:00

Door de spectaculaire en door gewelddadige incidenten gekenmerkte verkiezingscampagne had ik al kunnen vermoeden dat de verkiezingen zelf weinig rooskleurig zouden verlopen. Vanuit het hoofdkwartier van de lokale OVSE-waarnemers in Kumanovo kon ik het nieuws op de voet volgen. En dat nieuws was vrij verontrustend. De problemen rond de verkiezingen hier overstijgen toch wel het niveau van slecht beveiligde stemcomputers...

Het slechte nieuws begon met een volledige blokkade van een dorp hier in de buurt, Arachinovo, na een schietpartij met dodelijke afloop. De rest van de dag bleven de verhalen binnenkomen van gegijzelde kiescommisie leden, nog een schietpartij in een stembureau in Skopje, gestolen stembussen en intimidatie van kiezers. Zelfs in Kumanovo, waar de vorige verkiezingen bijzonder vreedzaam verlopen waren, moesten twee stembureaus sluiten omdat bij de wisseling van de politiewacht gewapende mannen de stembussen wilden verwisselen voor al van te voren gevulde bussen. Door dit soort cowboyverhalen leken de rapporten over 'family voting' (één persoon die voor een grote groep mensen de stem uitbrengt), vrouwen die in bepaalde dorpen niet alleen mochten stemmen, onverzegelde stembussen en niet vernietigde ongebruikte stembiljetten maar futiel.

Al toen de kiescommissies de stemmen nog aan het tellen waren, riep de regerende partij de overwinning uit. De campagne, de intimidatie, het geweld, veel heeft het allemaal niet uitgemaakt. De grootste partij blijft overtuigend de grootste en ook de verhouding tussen de twee rivaliserende Albanese partijen is vrijwel onveranderd. Maar het waarmaken van de verkiezingsbelofte Macedonië binnen zes maanden richting toetreding tot de EU lijkt nu verder weg dan ooit.

De verkiezingsrally van de grootste Albanese partij, die tot hun woede niet in de regeringscoalitie zijn opgenomen, was de spectaculairste van allemaal; een bomvol plein, uitzinnige fans, UÇK spreekkoren, hippe Albaanse rappers en zelfs vlaggezwaai op de daken. Klik hier voor een filmpje.

Onverwachte wending

2008-05-31T15:15:00.005+02:00

Dat verwacht je nou niet, om tijdens de rally van de sociaal-democratische partijen in gesprek te raken met iemand die bijzonder veel interesse in de Nederlandse politiek vertoont. Mijn eerste verrassing verdween echter snel om plaats te maken voor een zeer ongemakkelijk gevoel. Deze Albanese ex-moslim bleek namelijk Macedoniës grootste Geert Wilders fan. En hij ging er voor het gemak maar van uit dat alle Nederlanders volledig achter deze hoogblonde nationale held staan. Na een korte maar krachtige discussie waren we denk ik allebei zwaar teleurgesteld...

Verkiezingskoorts (2)

2008-05-28T08:43:00.003+02:00

Gisteren was het de beurt aan de grootste partij om het centrale plein van Kumanovo in beslag te nemen. En ze maakten er werkelijk een spectaculair gebeuren van. Bekende zangers, vuurwerk en vlaggen alom. Maar de mooiste campagnestunt vond ik wel deze auto:
En natuurlijk heb ik mijn uiterste best gedaan om de populaire minister-president op de foto te krijgen. Zodra hij het podium opkwam staken alle per bus aangevoerde supporters hun toortsen aan, ging de muziek een standje harder en gingen alle vlaggen waardoor je daarvoor niets van het podium kon zien als bij toverslag naar beneden zodat heel Kumanovo hem kon aanschouwen. Nikolaj Gruevski:

Verkiezingskoorts

2008-05-26T09:02:00.005+02:00

De verkiezingsstrijd is in Macedonië is zijn hoogtepunt aan het naderen. Ieder televisieprogramma wordt onderbroken voor minstens een kwartier aan politieke rallies, gladde partijspotjes en oproepen om vooral te gaan stemmen. Interessant genoeg gebruiken de grootste partijen Italianen in hun campagne die in gepassioneerd Italiaans de roem van de Macedonische natie en de geweldige samenwerking met Berlusconi loven.
Om een beetje een beeld te geven van de verkiezingsmanie, hier wat plaatjes;

De verkiezingsstrijd is ook een posterstrijd; deze muur was vorige week nog bedekt met posters van de oppositiepartij, maar nu prijkt er meters lang het hoofd van de huidige minister-president.

Nieuwbouw in de Albanese wijk in Skopje is volledig behangen met Albanese vlaggen en posters van de grootste Albanese partij.

Gisteren was de eerste grote politieke rally in Kumanovo, van DPA, de Albanese partij die nu in de coalitie zit (maar niet de grootste Albanese partij is). Bussen vol enthousiaste supporters reden eerst wat rondjes door de stad, om daarna een paar uur bezit te nemen van het centrale plein. 'Jungjatjeta!', de verkiezingsslogan van DPA, is trouwens Albanees voor 'Hallo!'.

De voorbereidingen voor de DPA-rally; veel vlaggen (waaronder een aantal keer de Amerikaanse vlag!), spanddoeken en vooral heel harde muziek. Zelfs de grote Skopsko-poster (het biermerk uit Skopje) werd van een Albanese vlag voorzien. Waarnemers van de verkiezingen hebben kritiek geleverd op het gebruik van kinderen in de politieke campagnes.

Toše

2008-05-26T08:25:00.004+02:00

Een volledig verslag over Macedonië kan niet zonder Toše te noemen. Toše is alomtegenwoordig; op de televisie, in cafés en winkels, als poster in de fotowinkel en als geluksbrenger in de bus. Toše Proeski was 26 toen hij afgelopen oktober om het leven kwam bij een auto-ongeluk, op het hoogtepunt van zijn zangcarrière. Het hele land was in rouw toen hij overleed, hij kreeg een officiële staatsbegrafenis en zijn woonplaats Kruševo is een soort bedevaartsoord geworden voor zijn vele fans. Naast dat hij enorm succes had met zijn nummers, waaronder nieuwe interpretaties van klassieke Macedonische liederen, was hij zeer populair doordat hij zich inzette voor goede doelen zoals Unicef en USaid.

Kortom, tijdens zijn leven is hij al zo ongeveer zalig verklaard, maar nu hij dood is, lijkt heiligverklaring niet meer ver weg. De eerste wonderen zijn dan ook al geschied. Een boer die op traditionele wijze paaseieren schilderde, kreeg spontaan een afdruk van het hoofd van Toše te zien. Ook schijnt er een foto te circuleren waarop het gezicht van Toše in een wolkformatie te ontcijferen is.

Uiteraard wordt ook van mij verwacht dat ik enthousiast meeneurie bij het zoveelste Toše nummer, serieus blijf kijken als de volgende wonderbaarlijke Toše-verschijning plaatsvind en vooral meezwijmel bij iedere foto die ik onder mijn neus krijg. Ik laat het oordeel over deze nationale held dan ook geheel aan jullie over.

Briesje

2008-05-21T08:52:00.001+02:00

In de reisgids stond iets over de grote angst van Macedoniërs voor tocht als brenger van alle mogelijke ziekten, maar tot nu toe leek mij dit een wat overtrokken observatie. Nu het echt warm begint te worden, blijkt deze angst echter bijzonder levend. In de snikhete bus blijven alle schuifraampjes potdicht, maar dit dacht ik nog te kunnen verklaren doordat bussen hier doorgaans niet in optimale staat verkeren. Totdat ik vandaag in een heuse strijd verwikkeld raakte met mijn taxichauffeur naar Skopje. Aangezien de busprijzen gestegen zijn, is het nu even duur om een illegale taxi naar de hoofdstad te nemen en die luxe laat ik mij niet ontzeggen natuurlijk. In Skopje houden ze van grote kruispunten en stoplichten, dus stond de auto vaak stil, in de brandende zon. Dat werd mij toch echt te heet, dus deed ik het elektrisch bedienbare raam open. Zodra de taxi weer reed, gebruikte de chauffeur echter zijn knopjes om het raam weer potdicht te doen. Voor het zoveelste stoplicht was ik volledig vastgezogen aan mijn stoel van het zweten en deed ik wederom het raam open. En jawel, zodra we ook maar iets bewogen deed mijn grote vriend het raam snel dicht. Dit tafereel herhaalde zich tot vijf keer toe.

Toen ik op de terugweg een chauffeur had die zijn eigen raam wijd open had staan, kon ik mijn geluk dan ook niet op. Totdat de mevrouw naast mij hem gedecideerd vroeg of hij wel onmiddellijk dat raam dicht wilde doen zeg, ze zou nog eens kou vatten.

Spanningen

2008-05-15T08:38:00.002+02:00

Twee dagen geleden was de officiële aftrap van de campagne voor de vervroegde verkiezingen in Macedonië. Op initiatief van de grootste Albanese partij zijn die ruim twee jaar eerder uitgeschreven vanwege de mislukte toelatingspoging tot de NAVO. Als paddestoelen vliegen er opeens overal kleine partijkantoortjes uit de grond. Lidmaatschap van een politieke partij is een belangrijke voorwaarde om aan een goede baan te komen, dus veel pas afgestudeerden brengen hun tijd door in deze kleine hokjes, al koffiedrinkend en flyers aanprijzend.

Helaas zijn er nu al incidenten geweest die de spanningen flink hebben doen stijgen, waaronder een aanslag op de leider van de grootste Albanese oppositiepartij. Het vermoeden is dat deze aanslag is gepleegd door een rivaliserende Albanese partij.

Vreemd genoeg was een van de eerste reacties van de burgemeester van Tetovo, waar de gewelddadige incidenten plaatsvonden, om de scholen te sluiten. Het schooljaar duurt hier al bijzonder kort met een zomervakantie van ruim drie maanden, maar het lijkt alsof de autoriteiten problemen op denken te lossen door leerlingen nog minder naar school te laten gaan. Toen er na de onafhankelijkheid van Kosovo in Struga een grote vechtpartij tussen jonge Albanezen en Macedoniers was, zijn de scholen ruim een maand (!) gesloten gebleven terwijl de gemeente en het ministerie van onderwijs een oplossing voor de onderlinge spanningen zochten. Uiteindelijk kwamen ze met het briljante plan om de scholen ook daar op etnische lijnen te scheiden. Soms is Macedonie best frustrerend...

Reggea Man!

2008-05-13T08:37:00.005+02:00

Kumanovo is niet echt het stralend middelpunt van Macedonië. Hoewel ik het hier prima naar mijn zin heb, is het soms jammer dat ik alle hippe concerten en feestjes in Skopje misloop, aangezien de laatste afreismogelijkheid terug naar Kumanovo om acht uur 's avonds is. Zelfs de illegale taxi's die een grote omweg maken om maar niet de tolweg te hoeven nemen, houden het om deze tijd voor gezien. In Kumanovo is er natuurlijk genoeg vermaak met Turbofolk karaoke en Engelse coverbandjes, maar soms wil een mens iets anders.

Vandaar dat ik afgelopen zondag afreisde naar Skopje voor het Bob Marley Tribute Festival, dat de hele dag duurde. Met de zon op mijn hoofd was het goed toeven tussen de voor de afwisseling niet allemaal zwaar opgemaakte en gestylede mensen en natuurlijk de vrolijke reggeabeats. Een dikke wietlucht was erg toepasselijk geweest voor het creëren van een echte rastasfeer, maar in plaats daarvan laafde men zich aan halve liter blikken Skopsko, het lokale bier. En omdat ik was aangeschoven bij een groep internationale vrijwilligers die ook in Kumanovo wonen, hoefde ik me geen zorgen te maken of ik de laatste bus wel zou halen. Een taxi in de late uurtjes is als je met zijn vieren bent opeens heel betaalbaar.

Loesje in Macedonië

2008-05-05T08:29:00.004+02:00

Loesje is druk bezig om de wereld te veroveren en daar hoort natuurlijk ook Macedonië bij. Zaterdag heb ik met vier enthousiastelingen de electriciteitskastjes en prullenbakken in Skopje van Loesje-posters en door Jasna ontworpen stickers voorzien. Mijn plakervaringen in Groningen werden doorgaans gekenmerkt door in het donker en de kou zo snel mogelijk alle posters te plakken zonder dat de politie verhaal kwam halen. Hier niets van dat alles. Midden op de dag, met de stralende zon op ons hoofd, gingen we op ons gemak alle mooie plakplekken te lijf, soms zelfs gadegeslagen door passerende politieagenten. Alleen toen we een poster in de buurt van een regeringsgebouw wilden plakken, verzocht een agent ons vriendelijk om de muur een paar meter verderop te lijf te gaan. Behalve de leuke plakervaring, kreeg ik zo ook een hele andere kant van Skopje te zien. En om de dag helemaal een mooi randje te geven, vierden we deze eerste Loesje actie in Skopje in de Irish Pub met een heerlijk Kwakbiertje. Nu maar hopen dat mijn blaren snel verdwijnen.

Paasbest

2008-05-05T08:06:00.003+02:00

‘Er op je paasbest uitzien’, wordt hier erg letterlijk genomen. Op de avond voor Pasen liep heel Macedonisch Kumanovo volledig opgetut door de straten om het paasfeest in te luiden. De dresscode varieerde, maar de minirok, strakke truitjes en overdaad aan make-up voor de vrouwen en grote hoeveelheden gel en aftershave voor de mannen domineerden de straten rond de twee belangrijkste kerken in het centrum. Sinds vrijdagavond werden de gezangen van de priesters al integraal uitgezonden via luidsprekers, maar rond half twaalf werd het volume nog hoger gezet. De kaarsenverkopers deden goede zaken, want de gewoonte is om met kaars in de hand de priester die plechtig een icoon draagt te volgen en rondjes om de kerk te lopen. En dan het liefst drie of meer rondjes natuurlijk!

Valentina en ik lieten de rondjes om de kerk echter voor wat ze waren en gingen naar haar huis om met een kersenrakija in de hand samen met haar moeder, broers en aanhang tot diep in de nacht de clips op tv te becommentariëren*. Rakija is een doorgaans zelfgebrouwde jeneverachtige drank, dus bijzonder vrolijk tolde ik een paar uur later richting mijn paasbeste bed. Om om tien uur ’s ochtends alweer een rakija voorgeschoteld te krijgen bij de familie waar ik was uitgenodigd voor het paasontbijt. Dat die Macedoniërs überhaupt nog een lever hebben mag een klein wonder heten. Gelukkig bestond het ontbijt uit enorme hoeveelheden gehaktbrood, gebraden kippen, brokken kaas, ham en versgebakken brood, dus onder het drinken kon ik een fatsoenlijke bodem creëren. De 8-jarige zoon des huizes was intussen niet meer te houden omdat hij met een mandje langs alle deuren in de buurt mocht om eieren, geld en snoepgoed te vragen. Maar de meest bijzondere paastraditie die me werd uitgelegd was wel dat je jezelf op paasochtend onder de douche in dient te smeren met rood geverfde eieren en een kruid uit de bergen, om de rest van het jaar verzekerd te zijn van gezond lijf en leden.

En dan vonden ze het maar een rare gewoonte dat wij paaseieren verstoppen …

* De televisie staat hier echt altijd aan, of wordt juist speciaal voor het bezoek aangezet. Ook toen wij gasten hadden, werd ons vriendelijk verzocht of de televisie aan mocht.

Integratieproblemen

2008-05-01T12:55:00.001+02:00

Je merkt toch dat je erg Nederlands bent als je overburen, die je één keer eerder even in de lift hebt gesproken, je beschuldigend vragen waarom je nou nog stééds niet bent komen koffie drinken.

Een kleine beeldimpressie - deel 2

2008-04-25T14:17:00.004+02:00

Na een weekje vakantie in Albanië en uiteraard ook nieuwe avonturen in Kumanovo, weer een paar foto's;

Niels toonde zijn moed door zich te laten scheren door de oudste, en kromste, kapper van Kumanovo. Deze partizaan die nog met Tito gestreden heeft, is maar liefst 83 en drukte zijn gezicht zowat in het scheerschuim om te zien wat hij deed, maar Niels zijn wangetjes waren daarna lekker glad, én roken heerlijk naar de aftershave die ongetwijfeld ook uit het Tito tijdperk stamde.

Deze keer vonden we, met hulp van een bevriende familie, dan tóch Romeinse resten. Het staat nog in geen enkele reisgids gemeld, maar onder het gras en mos waren duidelijk de resten van een Romeins fort te zien. Over een paar jaar ongetwijfeld tot nieuwste toeristentrekpleister omgebouwd, maar nu waren wij de enigen die er rondliepen.

Zonsondergang in Dürres, Albanië.

Hoxha, dictator van Albanië tot zijn dood in 1985, was nogal paranoia. In de laatste jaren van zijn dictatuur liet hij zo'n 750.000 bunkertjes bouwen, die je werkelijk overal tegenkomt. Soms ook creatief ondersteboven gebruikt als plantenbak, of gewoon om je was op te drogen te leggen.

Kruja; bergstadje met enorm Skanderbeg-museum en vooral een heel erg mooi uitzicht over de vallei, tot aan de Adriatische Zee.

Je kan veel zeggen over Albanië, waar veel er wat minder goed onderhouden uitziet, maar bijna alle huizen zitten prima in de verf. En daarbij zijn ze zeker niet bang voor een lekker fel kleurtje...

Feestdagen

2008-04-25T13:47:00.005+02:00

Vanochtend werd ik wakker van zwaar versterkt mannengezang. En deze keer kwam het overduidelijk niet van een moskee, maar uit de richting van de orthodoxe kerk achter mijn flatgebouw. Orthodox Pasen is een paar weken later dan in Nederland, dus hier is het vandaag Goede Vrijdag. Als ik mensen vraag hoe ze Pasen vieren, krijg ik nogal verschillende reacties. Sommigen hebben de afgelopen veertig dagen gevast (geen vlees, vis, olie en eieren) en gaan het hele weekend naar de kerk om op zondag hun vasten te breken. Ook schijnt er op vrijdag iets te gebeuren met onder tafels doorkruipen in de kerk en natuurlijk worden er eieren beschilderd. Ik sprak iemand die op bedevaart gaat naar een stadje in de bergen, maar mijn collega's lijken toch vooral uit te kijken naar een weekend vol eten, alcohol en vrienden en familie.

Hoewel ik nog niet echt in de paasstemming ben, kon ik in de supermarkt de verleiding van dit guitig lachende haasje niet weerstaan. Vrolijk Pasen!

Training en vakantie

2008-04-11T09:07:00.003+02:00

De komende dagen zijn Niels en ik onder andere hier:

En ook hier ja:

Maar op dit weblog blijft het dus even stil.

What's in a name?

2008-04-03T08:46:00.003+02:00

Vanochtend werd me geen goedemorgen gewenst op kantoor. Het eerste dat ik hoorde was: "we have a veto". Gisteren is de NAVO-top over de toetreding van onder andere Macedonie begonnen. Griekenland, dat een provincie heeft die Macedonie heet, weigert om het land toe te laten tot de NAVO als ze vasthouden aan de naam Republiek van Macedonie. De komende dagen zal blijken of er toch een compromis mogelijk is. Het gerucht gaat dat Macedonie kan leven met de naam 'Republiek van Macedonie (Skopje)', maar Griekenland heeft weer de voorkeur voor 'Republiek van Nieuw-Macedonie'.

De naamkwestie en toetreding tot de NAVO leven hier enorm. Gisteravond stonden alle televisiezenders in het teken van de laatste ontwikkelingen en er heerst een diepe verontwaardiging over wat de Grieken het land aandoen. Juist daarom is het best spannend hoe dit af gaat lopen, want een afwijzing van de NAVO leidt waarschijnlijk tot een groter nationalisme, wat weer grote gevolgen zal hebben tijdens de aankomende verkiezingen. En dat vanwege zo'n onzinnige kwestie.

Een kleine beeldimpressie - deel I

2008-03-31T15:42:00.005+02:00

Het is de hoogste tijd voor een wat uitgebreidere fotografische impressie van Kumanovo en omgeving. Een kleine waarschuwing vooraf: Kumanovo is niet echt mooi te noemen. Sommigen zouden dit stadje zelfs onomwonden als... uhm... lelijk bestempelen. Om toch het mooie te laten overwinnen zijn de foto's geordend van 'wellicht iets minder esthetisch verantwoord' naar 'Macedonie is zo fotogeniek als maar zijn kan'.

Mijn 'achtertuin'

Kapotte en uitgeleefde gebouwen blijven hier vaak gewoon staan, slopen is tenslotte duurder dan iets nieuws bouwen.

Creatief met auto's...

De versiering van een voormalige club.

De hoofdstraat van Kumanovo, met linksachter en rechtsvoor zelfs twee monumentale gebouwen uit +/-1900 (zo vanuit de verte zie je niet dat de verf enorm afgebladderd is en de kozijnen op instorten staan).

Het oude gedeelte van Skopje; klinkerstraatjes, gezellige terrasjes en uitzicht op het oude fort.

Onze tweede toeristische expeditie was iets succesvoller, want Kokino, het observatorium van 2000 voor christus werd na een wilde autorit door de bergen zowaar bereikt en uitgebreid bezichtigd. Enneh... waar is wally?

Uitzicht vanaf mijn appartement op de besneeuwde bergen in de verte.

Onverwachte genoegens

2008-03-24T08:20:00.008+01:00

Na een dag werken en de halve stad afstruinen om boodschappen te verzamelen (van supermarkt naar slager naar groenteboer, naar andere groenteboer om te kijken of die nog iets nieuws in het assortiment heeft, terug naar de supermarkt om toch maar champignons in blik te kopen omdat er nergens echte te vinden zijn, het kost wat tijd) is het erg lekker op de bank neer te zakken en gedachteloos tv te kijken. Godzijdank doet Macedonië gewoon aan Engelstalige programma’s ondertitelen, dus ik kan mijn hart ophalen aan regelmatige porties CSI, House en de incidentele speelfilm. Maar met in totaal zo’n zes Macedonische en Albanese zenders is er meestal weinig keus aan Engelstalige én leuke televisie. Hartstikke leuk hoor die zwoele Balkanclips met schaarsgeklede dames, maar na een paar minuten heb ik het daar toch echt mee gehad. De vele Italiaanse en Spaanse soaps kunnen mij ook niet echt bekoren en de ‘Top Show’ met een wel heel erg overdreven hoogblonde homo-presentator zap ik zo snel mogelijk weg.

De betreffende presentator... en ja het is een man.

Toch heb ik de afgelopen weken twee onverwachte lokale televisiegenoegens ontdekt. Ten eerste is daar de sport. Ik ben zowaar verslaafd geraakt aan het kijken naar… handbal. Macedonië is een fanatieke handbalnatie (net als de meeste landen op de Balkan) en de afgelopen week werden we getrakteerd op de regionale kampioenschappen. Macedonië-Turkije was nog een saaie wedstrijd om te kijken want de Turken werden werkelijk helemaal ingemaakt. Maar toen Macedonië aantrad tegen Servië en in de finale tegen Bosnië & Herzegovina zat ik nagelbijtend volledig aan de buis gekluisterd. Wat een superspannende sport!

Ten tweede zijn daar de kookprogramma’s. Met een mengeling van verwondering, walging, maar vooral onverholen genoegen kijk ik naar een kok wiens hoofd nooit in beeld komt, die de meest wonderlijke gerechten in elkaar flanst. Bij iedere nieuwe stap in het kookproces wil ik persoonlijk naar de studio toe rijden om te zorgen dat ze deze misdaad tegen goed voedsel stopzetten. Onlangs zag ik de hoofdloze kok een biefstukje vullen met gehakt om deze nog ongebakken in tomatensaus te laten pruttelen. Ook houdt hij ervan vlees rauw in te pakken in aluminiumfolie om in een met water gevulde schaal in de oven te zetten en dan was er nog het bijzondere recept voor koekjesdeeg met tomatenpuree erdoor. Dan heb ik het nog niet eens over de bizarre hoeveelheden zout en ‘začen’, een soort gele kruidenmix, die hij bij elke stap in het kookproces toevoegt.

Kan ik al wat mensen enthousiasmeren voor een Macedonisch etentje als ik terugkom?

Toerisme - Macedonië stijl

2008-03-19T20:21:00.006+01:00

Met Niels in het land is er eindelijk volop gelegenheid de toerist uit te hangen. Na een heerlijk relaxed dagje in Skopje (eindelijk Engelstalige kranten en tijdschriften!), besloten we de zondag te benutten om de omgeving van Kumanovo te verkennen. De reisgids meldde dat er een paar jaar geleden een Romeins amfitheater is opgegraven bij een dorpje dertig kilometer van Kumanovo; Klečevce*. Onze taxichauffeur wist niet precies waar we het over hadden, maar belde een vriend uit het dorp die hem een routebeschrijving gaf. Door het schitterende berglandschap reden we in het zonnetje, langs kuddes schapen, stokoude boerderijtjes, wijngaarden en lieflijk kabbelende beekjes.

Een paar kilometer buiten Kumanovo verlieten we al snel de geasfalteerde weg om via een zandweggetje, een nog kleiner zandweggetje en iets wat geen weg meer genoemd kan worden op een riviertje te stuiten. Aan de overkant lachte ons een zonnig terras vol uitgebreid lunchende mensen op, maar zonder een brug in zicht wisten we niet hoe dit paradijs te bereiken. Gelukkig werd ons verteld dat we een eind verderop konden parkeren bij een spoorbrug waarover het schijnbaar gemakkelijk was naar de overkant te lopen. Helaas zag deze brug uit de jaren ’60 er uit alsof hij sinds de bouw geen onderhoudsbeurt had gehad en was er naast het spoor en de spoorbalken niets om overheen te lopen. De militair in Niels kwam direct boven en hij huppelde in no-time vrolijk naar de overkant. De taxichauffeur en ik moesten echter een spontaan opkomende hoogtevrees en bijbehorende paniekaanvallen zien te overwinnen. Met de blik op oneindig gingen we de overtocht aan, zo’n tien meter onder ons het riviertje met fijn uitstekende rotsen en doornstruiken, balancerend over de onregelmatige balken. Maar hé, alles voor de ultieme toeristische ervaring!

Uiteraard keek aan de overkant iedereen ons glazig aan bij de woorden Romeins en Amfitheater. De koffie op het terras in de zon was dan wel weer heerlijk en het restaurant wordt over een jaar of honderd vast als historisch beschouwd. Voorlopig even geen ‘off the beaten track’ toerisme meer voor mij.

* Bij deze loof ik een prijs uit aan degene die deze naam foutloos uit kan spreken. Het dient te klinken als Klétzevztsje. De winnaar kan het prijzenpakket bestaande uit een pot ajvar en een verrassingspakket met diverse ingemaakte groenten hier komen afhalen, of wachten tot 1 juni, dan kom ik het zelf langsbrengen.

Uitgaan - Macedonië stijl, het vervolg

2008-03-17T09:25:00.003+01:00

Na een overweldigende hoeveelheid mailtjes, telefoontjes, faxen en telegrammen waarin ik gesmeekt werd om te melden hoe mijn karaoke-avontuur is afgelopen, zal ik jullie dan eindelijk niet meer in spanning laten. Graag had ik jullie leedvermaak gevoerd met een vernederend verslag van joelende menigten Macedoniërs en een solo-voorstelling bovenop de bar. Helaas, pech voor jullie en geluk voor mij, ik ben er wonderbaarlijk goed van afgekomen. Het concept van karaoke is hier iets anders dan ik me had voorgesteld. Het bleek een groot ‘Turbo Folk’ festijn, waarbij een microfoon de zaal rondgaat waarin iedereen die daar zin in heeft een liedje mee kan brullen. Turbo Folk is een verzamelnaam voor alles dat Macedonisch/Servisch/Kroatisch is en gaat over alcohol, sex, sigaretten of een combinatie hiervan. Tot mijn grote geluk was mijn buurman hierbij de meest fanatieke deelnemer. Zelfs al hád ik de moed verzameld om daadwerkelijk een lekkere Macedonische smartlap mee te zingen, dan had ik waarschijnlijk geweld moeten gebruiken om de microfoon even vast te mogen houden. En pacifistisch als ik ben, kon ik dat niet over mijn hart verkrijgen natuurlijk...

Uitgaan - Macedonië stijl

2008-03-09T13:17:00.005+01:00

Het concert zou om elf uur beginnen, maar toen Valentina en ik binnenkwamen, was er nog geen hond te bekennen. Na een uur rondlopen door de stad (de meest favoriete uitgaansactiviteit is buiten rondslenteren en mensen kijken, lekker goedkoop) bleek de club ietsje voller. Met een Bavaria in de hand bracht ik het volgende uur door met mijn hoofd meebewegen op keiharde housebeats. Ondertussen was de kroeg afgeladen vol geraakt en toen begon dan toch eindelijk het concert. De voormalig Eurovisie Songfestivalzangeres (ja, hier ben je gewoon superhip als je daaraan hebt meegedaan) bracht enthousiast een eclectische medley van covers; U2, Madonna, Nirvana, Macedonische krakers en Amerikaanse jaren '50 nummers, werkelijk alles passeerde de revue. Zelfs de half uur durende stroomuitval tijdens het concert mocht de pret niet drukken, men zette gewoon wat hippe muziekjes uit z'n mobiele telefoon op.

Het feit dat iedereen de volgende dag weer om acht uur moest werken leek niemand iets te deren, dus ook na het concert werd er vrolijk doorgedanst en -gedronken. De volgende dag zat ik dus ietwat onuitgeslapen en met een lichte hoofdpijn op kantoor (ik was de eerste, de rest kwam pas vanaf half negen binnendruppelen). Die hoofdpijn werd spontaan erger toen Valentina me fijntjes herinnerde aan de belofte die ik met medewerking van de heer Johnnie Walker heb gedaan. Vanavond is er karaoke in dezelfde hippe club en ik schijn iets geroepen te hebben over mijn enorme talent voor karaoken in mij onbekende talen. Ontkennen mocht helaas niet baten. Vanavond moet ik er aan geloven. Iemand toevallig wat Macedonische songteksten bij de hand?

Onder de oppervlakte

2008-03-06T13:40:00.003+01:00

Op het eerste gezicht is er voor de onschuldige buitenstaander, zoals ik mij nog steeds voel, aan Kumanovo niets bijzonders te zien. Een gezellig centrum, veel slagers, veel winkeltjes, nog meer apotheken, wat graffiti hier en daar, wat kerken en moskeeën. Maar Kumanovo is een verdeelde stad, waar onder de oppervlakte dingen spelen die ik ook na er veel over gelezen en gehoord te hebben nog steeds moeilijk te bevatten en uit te leggen vind. Toch zal ik proberen het toe te lichten, omdat het project waar ik werk hier voor veel mee bezig is. Een kleine geschiedenisles is hiervoor onmisbaar ben ik bang!

Het onafhankelijkheidsproces van Macedonië verliep relatief vreedzaam en rustig. Met een nieuwe grondwet, die niet gesteund werd door de Albanese minderheid, ging de Voormalig Joegoslavische Republiek Macedonië* in 1991 officieel van start. Vanaf het begin waren er veel spanningen tussen de etnische Macedoniërs, Albanezen en andere minderheden, omdat deze weinig culturele en politieke rechten hadden. In 2001 kwamen de jarenlange spanningen tot een grote uitbarsting, onder meer door de instroom van honderdduizenden Albanese vluchtelingen uit Kosovo. Het Albanese nationalisme leefde steeds meer op, zo werd een burgemeester van een dorp die de Albanese vlag op het gemeentehuis liet hijsen in de gevangenis gegooid. Het Albanese National Liberation Army (UCK) werd, gesteund door de Macedonische Albanezen, steeds actiever langs de grens met Kosovo, wat leidde tot botsingen met de Macedonische autoriteiten. Dit was de vonk die het kruitvat deed ontploffen; Macedoniërs en Albanezen zochten het gevecht op en kerken en moskeeën werden vernield. In absolute aantallen was de schade te overzien; enkele tientallen slachtoffers viel in vergelijking met Kosovo, Bosnie, Kroatie etc. erg mee. Maar de gevolgen waren niet minder heftig.

Ook in Kumanovo, met een grote Albanese minderheid, werd in 2001 veel gevochten. Mijn Albanese collega durfde niet meer naar school te gaan omdat ook scholieren, studenten en leraren met elkaar op de vuist gingen. Waar tot nu toe Macedoniërs en Albanezen gemengd les hadden en alleen apart taalles kregen (en dus gedwongen werden contact te hebben met elkaar), werden de scholen nu volledig opgesplitst. Op 13 augustus werden met hulp van de NAVO de Ohrid Vredesakkoorden gesloten. Hierin kregen de Albanezen een significante vergroting in vertegenwoordiging in staatsinstellingen en erkenning van hun taal en cultuur. De enorme splitsing die in 2001 ontstond, is echter nooit ongedaan gemaakt en in de loop der jaren lijkt die alleen maar groter geworden. Macedoniërs en Albanezen hebben hun eigen kranten, winkels, tv-stations, sportclubs, politieke partijen en muzikanten. Bovendien wonen ze voor het grootste deel in gescheiden wijken; het westen van de stad is voor de Macedoniërs, het oosten voor de Albanezen. Door de graffiti op de muren is het duidelijk in welke wijk je je bevindt.

Het leuke van IPK is dat dit een van de weinige plekken is waar jongeren van verschillende etniciteiten bij elkaar komen en samenwerken. Dat de dialoog tussen de groepen nog flink verbeterd kan worden, blijkt uit een incident vorige week. Een groep Macedonische scholieren wilde demonstreren over de manier waarop examens worden afgenomen. Het is vaak pas twee dagen van tevoren bekend welk examen er wordt afgenomen, dus het is erg moeilijk om je goed voor te bereiden. Ook de Albanese scholieren werden hiervoor natuurlijk uitgenodigd. Tot irritatie van de Macedoniers kwamen zij echter niet opdagen. De reden; leraren op de Albanese school hadden gezegd dat de demonstratie niet over de examens ging, maar dat het een protest was tegen de onafhankelijkheid van Kosovo. Geen enkele Albanees wilde zich toen meer vertonen bij de demonstratie. Het is dus echt geen overbodige luxe dat er projecten als IPK zijn om het grote onderlinge wantrouwen en de vele vooroordelen een beetje af te laten nemen.

* Deze bijzondere naam ligt dan weer aan het conflict met Griekenland, kom ik misschien later nog wel op terug. Er is nu een VN-afgezant aan het bemiddelen tussen de twee landen om tot een compromis te komen, zodat Macedonie lid kan worden van de NAVO... tot nu toe ziet het er weinig hoop vol uit...

Italië?

2008-03-04T09:50:00.004+01:00

Er zijn hier dagelijks Italiaanse soaps op de televisie en de radio heeft zelfs een Italiaanse muziek uurtje. Niets mis met wat culturele invloed uit de Laars van Europa, maar de Napolitaanse taferelen in de straten van Kumanovo bevallen me dan weer wat minder...

Omdat het dorp naast de vuilstortplaats weigert nieuwe vuilnis te accepteren, stapelt al het afval zich nu al ruim een week op. Niet echt bevorderlijk voor het aroma van de stad, zeker niet nu mensen hun afval maar verbranden.

Vorig jaar speelde hetzelfde probleem. Toen duurde het een maand voor er een oplossing gevonden was...

Cycle of life*

2008-03-03T13:11:00.009+01:00

Toen ik tijdens een wandeling door de stad dit bord zag staan, kon ik mijn geluk niet op. Niet alleen woon ik namelijk boven een fietswinkel, blijkbaar doen ze hier zelfs aan fietspaden!

Bij nadere inspectie blijken de fietspaden hier echter vooral gebruikt te worden als parkeerplaats, vuilstortplaats en natuurlijk stek om je noten-/uien-/goedkope make-up-/ondergoedkraampje neer te zetten. Mijn droom om fietsend in het zonnetje de omgeving te verkennen moest ik defintief opgeven toen de fietsenwinkel waar ze de meest schitterende mountainbikes hebben staan, weigerde om me tijdelijk een fiets te verhuren.

Onder het fietsbord hangen aankondigingen van sterfgevallen. Deze blauw-met-witte posters worden over de hele stad verspreid om mensen op de hoogte te stellen van het overlijden van een familielid. Het ziet er wat luguber uit, maar effectief is het wel. En waar veel mensen in Nederland gefascineerd de overlijdensadvertenties in de krant lezen, kunnen mensen hier er echt een uitje van maken. Gisteravond zag ik een ouder echtpaar rustig door de stad slenteren en bij iedere boom/paal/verkeersbord uitgebreid alle aanplakbiljetten bespreken.

*Copyright titel @ Niels

Adres

2008-02-27T13:55:00.003+01:00

De brievenbus van IPK ziet er niet direct uit alsof hij vaak gevuld, laat staan geleegd wordt, maar het zou zomaar kunnen dat schijn bedriegt. Daarom bij deze mijn postadres!

Maaike van Adrichem
Inter-Ethnic Project Kumanovo
Done Bozinov 11/8
1300 Kumanovo
MACEDONIA

Entertainment

2008-02-25T18:13:00.003+01:00

Mijn uitzicht over Kumanovo en de omliggende heuvels is zeker niet verkeerd te noemen, maar het echte vermaak is te vinden als ik vanaf m'n balkon het straatleven onder me door zie trekken.

Je moet ze toch pakken... die rustmomentjes.

Een bruiloftsstoet, compleet met vrolijke livemuziek, laveert tussen de auto's door.

Zdravo!

2008-02-25T14:33:00.004+01:00

Na drie dagen incubatietijd is het de hoogste tijd om mijn eerste indrukken op het web te gooien. Getypt vanaf mijn bureautje met een verse kop zelfgebrouwde Turkse koffie bij de hand op een computer die deze site eigenlijk helemaal niet aankan, voel ik me al helemaal op mijn plek.

Kumanovo is een gemoedelijk en klein stadje. Of misschien lijkt het voor mij zo klein omdat ik vlak naast het centrale plein woon, schuin tegenover IPK, mijn werkplek voor de komende drie maanden. In het appartement van de moeder van de directrice waan ik mij, omringd door schitterend geborduurde bijbeltaferelen en gedroogde bloemstukken, al een beetje een Macedonische. En op straat blijkt dat helemaal geen slecht gevoel. Met een enorme zonnebril op, klikkende hakken en hippe boblijn ga ik naadloos op in de groepjes kek geklede en geknipte dames. Er zijn nog maar een paar gebieden waar ik toch nog wat inburgering kan gebruiken:
- Het briefgeld. Ik raak elke keer compleet in paniek als ik moet betalen omdat alle briefjes hier op elkaar lijken, terwijl ze in waarde toch echt variëren van tien tot duizend denar. Toen ik mijn espresso op het terras met het equivalent van zo’n vijf cent wilde betalen werd ik dan ook genadeloos als onnozele buitenlander ontmaskerd.
- De winkelnamen. Omdat alles in het Cyrillisch staat geschreven, moet ik overal nét wat langer kijken wat ze nou verkopen. Om vervolgens met een enorme Ahaa!!-uitroep mezelf tegen m’n hoofd te slaan dat ik dat niet eerder zag. Het zijn vaak namelijk gewoon Engelse woorden die op een wat bijzondere manier geschreven worden. Zo duurde het toch even voordat ik snapte waar Dragstor (drugstore, de supermarkt) en Pripajd (pre-paid) voor staan…
- De taal. Omdat ik mijn flat tijdelijk huur, staan er constant mensen voor de deur die op zoek zijn naar de oorspronkelijke bewoonster. Die kijken mij vervolgens zeer wantrouwend aan als ik probeer uit te leggen dat ik het appartement gewoon legaal huur en dat 'Godsi' een paar huizen verderop zit. Nu kom ik helaas niet verder dan: 'Godsi, NE'.

Nog wat algemene observaties:
- Er zijn meer apotheken dan supermarkten.
- Er zijn ENORM veel supermarkten, varierend in formaat van een schap instant sauzen en een mandje groenten tot het formaat Albert Heijn-om-de-hoek.
- Zelfs in de meest minuscule supermarkt heb je de keuze uit tenminste vijftien verschillende soorten ketchup.
- Ik weet niet hoe ze zich hier normaalgesproken wassen… Mijn badkamer heeft een badkuip zonder stop en een douche die je niet op kan hangen.

Hopelijk binnenkort een bericht met ook beeldmateriaal, waaronder het briljante uitzicht vanuit mijn appartement op de achtste verdieping. Mijn mobiele telefoonnummer hier is trouwens: (+389) (0)71-707653.

Priatno!

Dag Jordanië, Hoi Nederland

2007-07-04T18:03:00.000+02:00

Wat ik niet mis van Jordanië:

De taxichauffeurs en dan vooral elke dag moeten uitleggen waar je werkt, zeker in het geval van een kettingrokende, geen respect voor vrouwen hebbende, veel te hard rijdende en alle manieren van veilig rijden negerende hufter (voor een verhelderend stukje over het verkeer in Amman, zie dit stukje van Sander)

Zand

De prijs van een fles rosé (begint bij 11 JOD=12 euro)

Gigantische verkeersopstoppingen in de hele stad door het vakantieseizoen

De gebedsoproep om 5 uur 's ochtends

Wat ik mis van Jordanië:

Lemon-Mint drankjes op het terras

De pro's en contra's van Nederland en Jordanië analyseren op 't balkon met ervaringsdeskundigen Maartje, Reem en wie er maar aansluit

Dat de winkels elke dag open zijn (mijn buurtsuper zelfs op vrijdagochtend)

Rosé drinken in het zwembad met Maike (past precies), jawel, in de zon

Dansen in de Caesar's en waterpijp roken in de Ed'n

Zelfs in pyamabroek, met ongewassen haar en een wijd shirt aan nog bewonderend nagekeken worden door allerhande manvolk

Had ik al zon gezegd?

zwembad

2007-06-18T14:28:00.000+02:00

Als je voor de grap op Google Earth inzoomed op Abdoun, de wijk waar ik woon in Amman zal het al opvallen; je bent een grote nietsnut, sociale outcast en in ieder geval een erge sloeber als je hier geen zwembad hebt. Nu wil ik er dolgraag bijhoren in mijn buurtje, dus na een kleine zoektocht was ik de gelukkige eigenaar van een schitterend zwembad! En dat moest natuurlijk gevierd worden met de eerste officiële 'barbecue-op-het-dak-van-Maaike'.

lichte loodjes

2007-06-18T14:17:00.000+02:00

Het einde is in zicht! Vorige week was mijn laatste werkdag op de ambassade en dat heb ik gevierd/betreurd met een weekendje aan de Rode Zee. Het is ongelooflijk mooi om daar te snorkelen en ik heb zelfs een proefduik gedaan. Hierboven een foto van internet, want had m'n camera maar niet mee onder water genomen. Onder die prachtige blauwe zee gaat een hele wereld schuil van het meest schitterende koraal en nog mooiere vissen.

De foto beneden is uiteraard wel van mijn eigen hand, toen we met een welverdiend coronaatje konden genieten van de schitterende zonsondergang.

Er wachten mij nog twee weekjes waarin ik aan m'n scriptie ga werken, heel veel afscheidsfeestjes ga geven en vooral nog heel erg ga genieten!

Parkeervaardigheden

2007-06-08T17:42:00.000+02:00

Abdoun Circle, de cirkel vlakbij mijn huis, is op donderdagavond dé place to be in Amman. En dan niet eens per se om de hippe clubs en restaurantjes. Het lijkt of alle auto's in Amman zich verzamelen in Abdoun om zoveel mogelijk rondjes om de cirkel te rijden. En dan het liefst natuurlijk als je een mooie auto heb (gisteravond telde ik in een half uurtje terras drie Hummers, twee porsches, vele tientallen nieuwe mercedessen en dat zijn dan nog de merken die ik herken).
Maar naast het kijken en bekeken worden is er één plek op Abdoun Circle waar alles en iedereen samenkomt voor één doel. Het ijs van Gerard's. En als je daar dan om twee uur 's nachts nog een ijsje wilt halen en er is niet genoeg ruimte om voor de winkel netjes te parkeren, dan zet je de auto toch gewoon zo neer?

the University of Jordan

2007-06-03T16:21:00.000+02:00

Na een hele drukke tijd had ik eindelijk weer tijd voor m'n scriptie, en om m'n studielust een broodnodige impuls te geven, zochten Maike en ik een inspirerende omgeving op; de Jordan University, een van de grootste universiteiten hier.

Hoewel de universiteit ook een stukje buiten de stad ligt, had het weinig overeenkomsten met het Zernikecomplex (voor niet-Groningers; extreem saaie omgeving/halve bouwput met grote gebouwen en vooral veel beton waar de beta-studenten zich noodgedwongen verzamelen); bij de ingang een uitgebreide keus aan snackbarren, tijdschriftenstands, kraslotenverkopers en zelfs een mannetje met vers fruit, echt wel een veel uitgebreider arsenaal dan de Albert Heijn to go. Na de ingang een brede laan waar hippe behoofddoekte meisjes in strakke spijkerbroeken flaneren, nagestaard door jongens in NOG strakkere spijkerbroeken. Groene bomen en pittoreske gebouwtjes... het was allemaal behoorlijk idyllisch.

Helaas viel de bibliotheek dan weer wat tegen. De internetcollectie beloofde tien bijzonder interessante titels voor mijn onderzoek, maar die gingen allen gepaard met een wel heel mysterieuze code om de locatie terug te vinden. De bibliothecaris heeft blijkbaar de licht sadistische hobby om ieder boek op een zo onlogisch geordend mogelijke manier op een plank te leggen. De ene keer vond ik het boek onder de naam van de schrijver op alfabetische volgorde, de andere keer op de (10-cijferige) code en vier van de tien boeken bleken helemaal spoorloos.

Toch was ik dolblij met mijn zes boeken, tot de uitdaging echter nog niet ten einde bleek. Op onze vraag of we een tijdelijk abonnement konden afsluiten, kregen we eerst enthousiaste reacties maar toen bleek dat we het ook ECHT wilden, werd het opeens een stuk ingewikkelder. Ik zal jullie de verschillende kantoren waar we zijn geweest besparen, maar uiteindelijk konden we allebei maar liefst twee boeken lenen, op de persoonlijke pas van de directrice.

Gelukkig maken de Jordaniers hun ongeorganiseerdheid goed met een zeer hoog ontwikkelde vriendelijkheid.

Nationaal vertoon

2007-05-19T12:46:00.000+02:00

Toen ik donderdagochtend door de stad reed, vielen er twee dingen nogal op. Ten eerste stonden er in de straten iedere paar meter zwaarbewapende militairen, en dan niet de gewone militaire of diplomatieke politie die je hier sowieso overal ziet. Nee, het soort met een grote zonnebril op, zendertje in het oor en geweer ook echt in de aanslag in plaats van als leuke accesoire om mee te spelen. Op ieder kruispunt en rotonde stond bovendien een tank, met standaard weer een paar vervaarlijk uitziende militairen achter de mitrailleur geposteerd.

Ten tweede was de Jordaanse vlag meer aanwezig dan ik ooit heb gezien; mensen liepen rond met een vlag om hun schouders, auto’s waren versierd met ontelbare vlaggetjes en er reden zelfs auto’s rond met mensen uit de ramen hangend die vol enthousiasme de koning toezongen.

Even dacht ik dat de revolutie was uitgebroken, Jordanië toch weer door één van de buurlanden was aangevallen of… Opeens begon het me te dagen. Dit weekend wordt in Jordanië het World Economic Form georganiseerd, waar veel zeer belangrijke mensen naar toe komen, inclusief onze eigen Maria van der Hoeven. In dit soort situaties laat Jordanië graag zien hoe veilig het hier is, tegenstrijdig genoeg door een enorme hoeveelheid militairen de straat op te sturen.

Het enthousiaste nationalisme van de rest van de Jordaniërs had dan weer een andere oorzaak; de voetbalwedstrijd donderdagavond: hét nationale team Faisaly speelde in de finale van de Arabische Liga tegen Algerije!

In mijn vers aangschafte Faisaly shirtje begaf ik mij naar de kroeg om mee te juichen voor de overwinning. Maar helaas, al het geklap, gezang en gedans mocht niet baten. In de tweede helft waren de spelers zo zenuwachtig omdat de koning en koningin in het publiek zaten (overigens de reden dat mij kaartjes voor de vip-tribune door de neus geboord werden) dat ze iedere kans voor open doel wisten te verprutsen en met een volstrekt onnodige 1-0 verloren.

Dan is onweer toch wat mooier dan zand...

2007-05-16T07:42:00.000+02:00

Aanpassingsproblemen

2007-05-14T15:10:00.000+02:00

Hoewel ik de 40-dagengrens gepasseerd ben en mezelf dus halve Jordanier mag noemen (ik ben maar een vrouw tenslotte), blijf ik toch wat onuitwisbare Nederlandse trekjes houden. Dat praten over het weer krijg ik er maar niet uit...

We hebben hier qua weer nu het een en ander te verduren gehad; eindeloze stortbuien resulterend in rivieren voor m'n huis, zinderende hitte toen ik net vier dagen in een tent op de Rebuild Iraq Expo zat, sneeuwbuien in maart, enz...

Na een gezellig en nogal eclectisch avondje uit (beschaafd begonnen met een Arabische zanger, daarna daalde het niveau wat met eerst hele foute hiphop en toen zomaar de Hermes Houseband om spectaculair te eindigen met een Duitstalige versie van Stille Nacht, Heilige Nacht in de taxi naar huis) was ik eindelijk eens helemaal tevreden met het weer. Lekker briesje, heldere lucht, dus ramen open en uitslapen!

Tot ik 's ochtends wakker werd met een erg raar gevoel in m'n mond. En in m'n neus en m'n oren. Op mijn tegels liet ik voetafdrukken achter in een dikke laag stof. Zondag op m'n werk werd ik hartelijk uitgelachen omdat ik mijn ramen open had gelaten. Iedere weldenke Jordanier zag de zandstorm al dagen aankomen.

Deze foto is genomen om 11 uur 's ochtends... Als het goed is herinneren jullie je nog het uitzicht dat ik normaal hoor te hebben.

Lang leve de majesteit

2007-05-04T14:01:00.000+02:00

Koninginnedag in het buitenland roept natuurlijk om een ambassadefeestje. Door het Holland Festival had ik al kunnen genieten van bitterballen en tompoucen in de lounge van het Hyatt (m'n tijdelijke hangout tijdens het festival, je moet wel op stand blijven natuurlijk). Maar onder het wakend oog van de koningin smaakten de bitterballen, haring en appelflappen toch nét ietsje beter.
Hier in Jordanië kom je de foto van de koning werkelijk overal tegen. In winkels, op auto's, in de shoarmatent, bij de kapper. Als het vrolijke Abdallah-nummer in de kroeg wordt gedraaid (heel handig dat zijn naam rijmt op Jalla en Allah) springt iedereen op om uitgebreid op de tafels te dansen. Ja, zo'n koningshuis zorgt voor een hoop vrolijkheid in een land. Toch heeft de wat bescheidener aanwezigheid van Beatrix in Nederland ook z'n voordelen. Grove grappen over de koning à la Hans Teeuwen of BNN zouden je hier een gevangenisstraf opleveren die kan oplopen tot levenslang. Al hebben wij geen vrolijke dansjes voor de koningin (tsja, wat rijmt er dan ook op Beatrix), gelukkig mogen wij wel gewoon om haar lachen.

Jordanië is mooi!

2007-05-04T13:33:00.000+02:00

Met de trits aan bezoekers de afgelopen maand, heb ik pas echt ontdekt hoe veelzijdig Jordanië is. Bij deze een onbeschaamd toerisme-promotie stukje om iedereen naar dit schitterende land te lokken, waar je het ene moment midden in de woestijn zit en een uur later in een groene vallei, en waar je van de indrukwekkende ruïnes in Petra zo weer op een bruisende markt in de binnenstad bent.

Holland Festival... of Russisch?

2007-04-29T10:35:00.000+02:00

De afgelopen twee weken heb ik het heel druk gehad met het organiseren van het Holland Festival, twee weken vol Nederlandse pret: een tentoonstelling, Nederlandse films, jazz, dans, klassieke muziek en een DJ. De opening was op de 23e in de vorm van een Food Expo; alle agenten van Nederlandse bedrijven stalden hun producten uit waardoor Amstel, Heineken en Bavaria gemoedelijk naast de Frico kaas, Knorr-soep en sojaboter (?) hun producten stonden te promoten. Uiteraard was de pers in grote getalen uitgenodigd en vooral tijdens de speech van de minister van Industrie en Handel (waar ik in m'n melkmeisjeskostuum als decoratie naast mocht staan) werd er lustig op los geklikt en gefilmd. Groot was dan ook onze teleurstelling toen we onszelf de volgende dag nergens in de krant tegenkwamen.

Totdat daar gelukkig de Star was, een wekelijkse krant met een Russische bijlage. Gelukkig kan de Russische gemeenschap hier onze Nederlandse outfit wel waarderen. Op de foto Maike, Sami en Maaike.

Vakantie!!!

2007-03-29T16:32:00.000+02:00

Je kan natuurlijk niet naar Jordanie gaan zonder een keer echt vakantie te hebben, dus dat is dan ook precies wat ik ga doen de komende tien dagen. In de zon liggen bij de Dode Zee, fourwheeldriven door de woestijn, afdingen op de Syrische souqs en rondneuzen in alle oude woestijnkastelen die ze hier hebben. En dat alles met Niels die over anderhalf uur aankomt hier! Dus als het even stil is op deze site, weten jullie waar het aan ligt...

Nieuws uit de regio: Liefde

2007-03-26T09:44:00.000+02:00

Vinden ze hier maar een overschat begrip…

Jordan Times, 22 maart: Online matchmaking services gain popularity. Dana, an executive secretary, muslim, said she meets many eligible men at the hotel where she works, but she is not looking for a short-term relationship or any physical contact before marriage and can never really know if someone she meets has honourable intentions.
“I am still open to meet people who approach my family first, but so far, the men who have come to my home have been all wrong for me and I don’t mind trying something else.”
According to Hammam Saeed, director of the Sunnah Centre in Amman, searching for a wife or husband is encouraged in Islam under sharia, but it is important that Internet sites are monitored closely to ensure users are persons of principle and are abiding by the teachings of Islam. He pointed out that the marriage sites should not accept any photos that are not Islamic.
In a Washington Post article posted on Zawaj.com, its founder Wael Abdelgawad told the paper that the site is very much in tune with Muslim culture because the Internet conversations put the emphasis on a love interest’s personality and mind, rather than on his or her looks. “It’s not about falling in love; it’s about meeting someone who is compatible and has the same goals in life and then getting married. Love grows… the whole concept of falling in love and the romantic whirlwind, it’s a Western concept and it’s a concept that doesn’t necessarily exist in the Muslim world,” Abdelgawad, said in the article.

Nieuws uit de regio: Eerwraak

2007-03-26T09:43:00.000+02:00

Eerwraak is hier een zeer beladen onderwerp, waar liever niet over gesproken wordt. Dat betekent helaas niet dat het niet gebeurt. De (seculiere) wet voorziet zelfs in strafvermindering als iemand een familielid vermoordt omdat deze de eer van de familie heeft aangetast.

Jordan Times, 22 maart: A 52-year-old man walked free from the Criminal Court this week after receiving a reduced sentence for murdering his son in August 2005. Court transcripts said the defendant’s son had travelled to Iraq to study but failed because of his bad behaviour and “dishonourable relationships with women there.” The court also heard that the victim used to return home drunk after midnight and curse his father and God. On the morning of the incident, the defendant woke up around 5:00 am and fetched his gun. He then went to his son’s room to check his wallet to see if he had spent his salary again, the court said, adding the victim woke up and started arguing with his father. “The victim cursed the defendant and attempted to hit him. The latter became enraged and could no longer control his temper and fired two rounds striking his son in the head,” the court said.

Nieuws uit de regio: AIDS

2007-03-26T09:17:00.000+02:00

Ook over AIDS wordt hier weinig gesproken. Het komt volgens de officiële cijfers dan ook niet veel voor, in totaal kent Jordanië zo’n zeshonderd mensen die met HIV besmet zijn. Dit nieuws zal dan ook wat gek in de oren klinken voor iemand die net in Afrika is geweest.

Jordan Times, 22 maart: Three new AIDS cases were registered at the Irbid Health Directorate this month, bringing the total number of reported cases in the Kingdom since the beginning of this year to nine, according to a National AIDS Programme (NAP) official. “The three new cases involved males, two of them non-Jordanians from India and Kazakhstan. Their ages range between 28 and 52 years.” After the two workers tested positive for AIDS, NAP officials met with them to identify the source of their infection. “The foreign workers were immediately deported and their names were sent to the Ministry of Interior to ban their entrance to the country in the future, Jarrah said.

En toen...

2007-03-15T11:23:00.000+01:00

Sneeuwde het in Amman

Layalina

2007-03-13T15:54:00.000+01:00

Een van de meest gelezen tijdschriften hier is de Layalina, een blad met een vrij uniek concept. Het is namelijk gevuld met foto's van mensen. Mensen op feestjes, mensen in het cafe, mensen op hun huwelijk en mensen in hotels. Bladzijde na bladzijde met te opgemaakte Jordaanse vrouwen en netjes in blouse gestoken mannen. En mijn eerste one-minute-of-fame in Jordanie is een feit: op de foto gezet in de Living Room met Maike en met onze namen in het Arabisch eronder!

Jaloersmakend?

2007-03-13T15:42:00.000+01:00

Na uit verschillende bronnen vernomen te hebben dat het weer in Nederland nu erg lekker is en dat jullie genieten van de eerste lentedagen, voel ik me niet al te schuldig om uit te wijden over mijn heerlijke weekend. Zaterdagochtend vertrokken wij uit Amman (bij 19 graden) om na een half uur en anderhalve kilometer zeespiegel later aan te komen bij de Dode Zee (30 graden). Het typische is dat de Jordaniers ook graag naar de Dode Zee gaan maar dan vervolgens met z'n allen aan het hotelzwembad gaan liggen en de Zee laten voor wat -ie is. Maike en ik zijn de 40-dagen grens dan wel gepasseerd (na 40 dagen ben je hier 'one of us' is het credo) maar konden dat toch niet over ons hart verkrijgen. Dus bikini aan en heel voorzichtig de zee in, waar we heerlijk in hebben gedobberd. Een duik nemen in dit water is geen optie aangezien het zo zout is dat je direct traanogen krijgt en alle kleine wondjes waarvan je niet wist dat je ze had opeens erg aanwezig zijn (benen scheren is dan ook niet erg verstandig).

Om er helemaal een relaxte dag van te maken gingen we na de Dode Zee naar de hamam, het Turkse badhuis. Hier gingen we van stoombad naar bubbelbad naar scrub naar massage... Klinkt allemaal erg lekker en het meeste was het ook, maar ik was toch wel erg onder de indruk van de forse dame die mij met een ruwe doek zo onder handen nam dat het leek of ze

m'n botten mee wilde scrubben. Door de hitte is iedereen in het badhuis (uiteraard alleen vrouwen) vrij schaars gekleed. Het contrast was des te interessanter in de kleedkamer toen dezelfde forse dame die mij zo vrijpostig overal (ja, overal) had gescrubd zich omkleedde in een lang zwart gewaad en een enorme hoofdddoek die nog net het puntje van haar neus vrij liet.

Only in Jordan (2)

2007-03-06T15:11:00.000+01:00

Sinds hier in Amman een jaar geleden een paar grote bomaanslagen zijn geweest op hotels, is overal beveiliging aanwezig. Filmpje pakken? Eerst door de metaaldetector. Boodschappen doen? Eerst je tas laten controleren. Afspraak in een hotel? Ze staan al klaar om je te fouilleren.

Maar nu ik het volgende verhaal van collega Reem hoorde, neem ik het allemaal een stuk minder serieus. Reems vader gaat nogal eens naar de schietclub, wat zoals ik eerder meldde hier een belangrijke nationale hobby is. Gedachteloos liep hij naar de nieuwe hippe supermarkt Carrefour om wat boodschappen toen. Toen hij eenmaal in de winkel was (en dus diverse metaaldetectoren en bewakers had gepasseerd) realiseerde hij zich dat hij z'n wapen nog om had. Hij besloot toch maar even te checken bij de bewaking of dit wel de bedoeling was. Die wisten hem te vertellen dat het veel belangrijker was dat ze aan z'n mobiele telefoon hadden gezien dat het geen ontstekingsmechanisme was. En natuurlijk mocht hij gerust nog even doorwinkelen, zolang hij z'n wapen maar niet zou trekken...

Groupies

2007-03-01T08:37:00.000+01:00

Groupie zijn gaat er hier in Jordanie wat anders aan toe dan in Nederland. Waar je op Lowlands al in katzwijm valt als die leuke zanger je per ongeluk aankijkt (wat waarschijnlijk niet eens zo is aangezien hij zo ver weg staat), kwam mijn nieuwe idool Hani Mitwasi na zijn concert gewoon iedereen een handje geven.

Het verhaal van de Nederlander en de fiets

2007-02-26T15:39:00.000+01:00

Omdat ik nog steeds gefrustreerd was over het feit dat ik niet naar m'n werk kan lopen maar elke keer een taxi moet nemen voor het kleine kippeneindje naar de ambassade, ging mijn Nederlandse hart sneller kloppen toen ik Downtown opeens een fietsenwinkel zag. Dit was de oplossing tegen mijn ochtendperikelen met chagrijnige taxichauffeurs of in de stromende regen staan wachten voor een lege weg! Dolgelukkig vertelde ik aan iedereen die het wilde horen dat ik een fiets ging kopen. Waar ik nogal wisselende reacties op kreeg:
- Mensen hier kopen nog liever een ezel dan een fiets
- Amman is op zeven bergen gebouwd hoor
- Good for you! But not for the traffic...
- WAT????!!!!!!!

Mohammad bood aan om met zijn auto m'n droomfiets op te halen, aangezien terugfietsen vanuit downtown inderdaad niet de meest plezierige optie is. Maar elke keer als ik vroeg wanneer we dan gingen, deed hij op z'n Jordaans wat vage beloftes die uiteindelijk toch niet bleken door te gaan. Dus toen ik toevallig weer Downtown was, kon ik de verleiding niet weerstaan om m'n nieuwe liefde te kopen; een schitterende rode mountainbike, genaamd 'cute sport' met achteruitkijkspiegels en verlichting, voor het luttele bedrag van 45 JD (bijna vijftig euro). Mohammad kwam me overdonderd ophalen, en gaf toe dat hij mijn fietsproject zo lang mogelijk probeerde uit te stellen 'omdat het winter is'.

Enfin, met een zonnetje op m'n hoofd fietste ik de hele week heerlijk zelf naar de ambassade. En ja, Amman barst van de bergen dus het was meteen een goede workout. En inderdaad, het medeverkeer keek wat raar op van zo'n blonde vrouw in pak op een fiets, maar tot gevaarlijke situaties kwam het niet (hoewel Reem zei dat dat waarschijnlijk kwam omdat ik niet achteromkeek naar de schade die de beduuste automobilisten bij elkaar aanrichtten). Tot donderdag, toen ik 's avonds wederom vrolijk richting huis fietste. Euforisch zoefde ik bergafwaarts de vallei in, maar toen ik aan de andere kant de berg weer op wilde fietsen voelde het al wat raar. En toen ik echt kracht moest zetten om boven te komen viel letterlijk de trapper van mijn fiets!

Tsja, er had misschien een belletje moeten gaan rinkelen toen de fietsenman zei dat het een Chinese fiets was.
Wordt hopelijk na reparatie vervolgd...

Zomaar een vrijdag (2)

2007-02-21T08:11:00.000+01:00

Nog maar net bekomen van het hele schietgebeuren moesten Maike en ik ons meteen gaan klaarmaken voor het Griekse Carnaval. Dit klinkt misschien wat gek gezien het feit dat ik in Jordanie zit, wat ten eerste niet Griekenland is en ten tweede een moslimland zonder carnavalstraditie. Maar gelukkig hebben wij de halve Griek Sami als collega en die organiseerde samen met de Griekse gemeenschap hier het carnaval. Volledig overdressed als veel te roze barbies beleefden wij carnaval zoals het hoort; veel confetti, slingers, dansen, alcohol en meezingers. Althans, de meezingers waren in het Grieks en voor ons dus niet zo meezingbaar, maar Barbies worden dan ook niet geacht te kunnen zingen. Nee, wij hielden ons aan onze taak om volledig roze en blond aan de armen van onze Ken/Ibrahim te hangen. Let vooral ook op onze hippe Barbiemobiel...

Nog een interessant Midden-Oostenfeitje; hier krijgen meisjes weliswaar Barbies, maar Ken is nergens verkrijgbaar. Je moet meisjes tenslotte niet stimuleren om met jongens te spelen...

Zomaar een vrijdag (1)

2007-02-20T16:05:00.000+01:00

Schieten is hier vrij normaal. Veel mensen hebben een wapen thuis (je mag er officieel een hebben) en bij feesten en partijen worden ze gebruikt om de feestvreugde nog even extra aan te wakkeren. Op ons bedrijfsuitje naar de Royal Shooting Club nam Ibrahim dan ook gezellig zijn eigen pistool mee, in z'n groene heinekentasje.

Voor de kenners en liefhebbers: met de .22 ging ik als een speer en begonnen mensen te vermoeden dat ik talent had, wat direct de kop ingedrukt werd door mijn gekluns met de .9. Bij het kleiduiven schieten bleek dat mijn dierenliefde het toch wint van mijn moordlust en schoot ik keurig langs de oranje frisbees heen.

Only in Jordan

2007-02-13T16:39:00.000+01:00

"Only in Jordan" is de veelgebruikte uitspraak van mijn ervaringsdeskundige collega Maartje. De systematiek waarmee deze twee schilders de binnenkant van ons kantoorpand zalmroze aan het schilderen zijn (ze zijn een week geleden begonnen maar nu nog steeds vrolijk bezig) is weer een mooi staaltje van hoe het alleen hier eraan toe kan gaan. Het handbediende tilmechanisme is nu niet bepaald Arbo-verantwoord en hun aanpak al helemaal niet heel praktisch. Voordat ze gingen schilderen, hebben ze eerst alle ramen gelapt. Vervolgens plakten ze natuurlijk de ramen niet af, maar maakten ze ze nogmaals schoon na de schildersessie. Ook over de marmeren vensterbanken werd vrolijk heengeschilderd. Ze zijn nu druk bezig de verf weer van de vensterbanken te schuren... Grappige jongens die Jordaniers!!

Oranjegevoel

2007-02-10T17:53:00.000+01:00

Ik kan me geen betere plek voorstellen om de wedstrijd Nederland-Rusland gekeken te hebben dan waar wij zaten. Denk zebraprint banken, keiharde hiphop en R&B gedraaid door een gezette grijze Brit, pinda's op de vloer en een groepje forse Russen, KGB-type, voor het breedbeeldscherm. Deze tent kon geen bijpassender naam hebben dan 'Bar Players' en de barman beloonde ons enthousiasme, en de Nederlandse overwinning, met de allerzoetste shot die ik ooit heb gekregen.

Stad van contrasten

2007-02-10T14:01:00.000+01:00

Uiteraard besteed ik hier niet al m'n tijd aan uit eten gaan, uitgaan en klagen over het weer...
Door het werk op de ambassade en natuurlijk de gesprekken met de Jordaniërs leer ik heel veel over het land en al zijn eigenaardigheden.... Tijdens een veldbezoek aan het Habitat-project heb ik voor het eerst de traditionele koffieceremonie mee mogen maken. Iedere gast krijgt een slok Arabische koffie, en dan weer één, en weer één... net zolang tot je met je kopje schudt en dan is de volgende aan de beurt (gelukkig vertelden ze me erbij over het schudden, anders waren ze doorgegaan tot de koffie op was).

Het bezoek vond plaats in het 'greater Amman', want deze stad is werkelijk groots. Amman heeft 2 miljoen inwoners en die wonen uiteraard niet allemaal in de mooie ruime villawijk waar mijn appartementje staat. We zijn bij twee gezinnen in de buitenwijken langs geweest die dankzij het project eindelijk een badkamer hadden die niet op instorten stond en nog beter, met muren er omheen zodat de hele buurt niet meer mee hoefde te genieten van de baddersessies van de vrouw des huizes. Ook de extra kamer voor het gezin met acht (!) kinderen was zeker geen overbodige luxe. Stiekem merkte ik aan mezelf wel dat ik door India de zaken nogal relativeerde; daar is het wel nog een graadje erger dan hier.

Dat neemt niet weg dat het het onderscheid tussen rijk en arm hier erg groot is en er schrijnende verhalen genoeg zijn. Er werd door een werkneemster van een evenementenbureau zonder blikken of blozen verkondigd dat je op je ambassadefeestje natuurlijk alleen 'A class people' mag uitnodigen. De Jordaniërs zeggen dat er hier slechts een A en een C klasse is. Met de grote economische groei en bijbehorende prijsstijgingen is er van de middenklasse weinig overgebleven en hebben de armen het steeds moeilijker.

Amman is dus echt een stad van contrasten; het ene moment zit je op de grond in een kale kamer een slok Arabische koffie weg te werken, even later aan het luxe eten in een hip hotelrestaurant. De gebedsoproep hoor je van 's ochtends tot 's avonds en zelfs in de supermarkt, maar 's avonds proost je op het leven met je sterke cocktail in de hand. Wat in ieder geval wél universeel is, is de eerste reactie van iedere Jordaniër die je tegenkomt: Ehlen wa Sehlen, Welcome to Jordan! Arm en rijk, christelijk en moslim, gastvrij zijn ze in ieder geval!

Winter in Amman (2)

2007-02-04T16:12:00.000+01:00

(uitzicht van voor mijn kantoor tussen twee buien door...)

Tsja, de heerlijke zaterdag in de zon op m'n balkon lijkt verder weg dan ooit. Als Nederlander voel je je hier vooral erg... ja... Nederlands, als je gaat klagen over het weer. Maar het weer is dan ook echt verschrikkelijk! Het stormt, het is grijs, grauw en net als je denkt dat het droog blijft, breekt er weer een nieuwe stortbui los.

Erg Nederlandse instelling dus, want als je tegen de Jordaniers begint over het weer breekt er een grote glimlach uit en roepen ze: 'Hamdulileh', godzijdank! De straten van Amman veranderen in rivieren en voordat ik een taxi heb gevonden in de ochtend ben ik al doorweekt, maar het werkt aanstekelijk. Als je maar vrolijk genoeg Hamdulileh! roept, lijkt het allemaal een stuk minder erg. En wat ook meehelpt is dat Jordanie de regen meer dan nodig heeft. Met een droogvallende Dode Zee, een miljoen extra inwoners in de vorm van Irakese vluchtelingen en een stijgend waterverbruik komt het in de zomer regelmatig voor dat het water simpelweg op is.

Maar een week van Hamdulileh's en koude nachten verder, kan ik stiekem niet meer wachten tot de lente doorbreekt. Gelukkig heb ik een manier gevonden om de koude dagen door te komen; vlakbij mijn huis is een winkel waar je de nieuwste DVD's voor 1,50 kan kopen. Ik ga vanavond lekker tegen de kachel in mijn eigen thuisbioscoopje naar Babel/Happy Feet/Volver/Marie Antoinette kijken!

Winter in Amman

2007-01-29T07:29:00.000+01:00

(wees gerust... waar ik zaterdag zelfs m'n jas uit moest doen toen ik op m'n balkon zat te chillen begon het gisteravond opeens te stormen, regenen en is het opeens weer errug koud, het lijkt wel Nederland)

Arbeidsvitaminen

2007-01-28T09:32:00.000+01:00

Aan het huis naast mij wordt zeven dagen per week van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat fanatiek gebouwd. Sinds ik hier ben heb ik een complete extra verdieping naast m'n huis zien verrijzen, met de te verwachten enorme schotels toch een aardige hap uit m'n uitzicht.

Zoals het echte bouwvakkers betaamt hebben ook die naast mijn huis graag wat radio op de achtergrond. Maar waar Skyradio en Hollandse Hits het bij de Nederlandse bouwvakkers goed doen, lijken ze hier een kakofonie van hoorspel/nieuwsprogramma/nasale zang (alles door elkaar) het meest stimulerend voor de werklust te vinden. Gelukkig wordt de radio met enige regelmaat stilgezet... voor de gebedsoproep uit de moskee.

Hoezo heimwee?

2007-01-28T09:09:00.000+01:00

Sfeervol

2007-01-22T07:29:00.000+01:00

Donderdag heb ik na het werk een Dutch Dinner/Housewarmingparty georganiseerd, om mijn huis even goed in te wijden. Maar toen ik zo om me heen keek naar de inrichting van m'n kamer knaagde er een onbestemd gevoel van binnen. Er miste iets... Waarschijnlijk had mijn huisbaas hetzelfde gevoel toen hij rondkeek naar de witte plavuizen, witte muren en mintgroene meubels en hij dacht hoogstwaarschijnlijk werkelijk een positieve bijdrage te leveren door twee mooie kunstwerken op te hangen. Maar mochten jullie mij post opsturen... Een foto/poster/stripje/alles behalve een dergelijk schilderij is erg welkom!!

Gelukkig kon mijn nog te perfectioneren inrichting de sfeer niet drukken en genoot iedereen van de hutspot, gehaktballen, drop, kaas en worst. Het hoogtepunt van de avond was echter na het feestje, toen we naar een echte Arabische club gingen. Waar in Nederland de mannen toch enige schroom moeten overwinnen voor ze vol enthousiasme de dansvloer opgaan, jutten ze elkaar hier op met de beste moves, geschud met de heupen, geklap met de handen en enthousiast gezang (vooral het nummer over het onzedelijk beroep van je moeder was erg populair). Om over de vrouwen maar te zwijgen, die natuurlijk allemaal het toppunt van elegantie zijn. Gelukkig konden ze wel lachen om mijn Hollandse poging tot sierlijk dansen, maar toen ik zondag op het werk mijn collega tegenkwam die van zijn neef al had gehoord waar ik was geweest (het roddelcircuit gaat hier razendsnel) begon hij eerst heeeeeeel hard te lachen. Om vervolgens lief te zeggen: "No, they didn't say anything bad about you...you had fun right?"

Brug

2007-01-17T07:32:00.000+01:00

Hemelsbreed is de afstand tussen Abdoun, de wijk waar ik woon (tussen de Zuid-Afrikaanse ambassade en het huis van een voormalig lid van de veiligheidsdienst van Jordanie... mijn huis is goed bewaakt!) naar de ambassade maximaal een anderhalve kilometer. Zeker sinds er een nieuwe, enorm hippe brug is aangelegd die de loopafstand nu op 15 minuten maakt.

Iedereen is nogal onder de indruk van deze nieuwe brug; gezinnen maken er een dagje uit van, foto's maken, picknicken, auto midden op de brug parkeren... Het is dan ook een erg mooie brug. Er is alleen een maar. In alle architectonische hipheid zijn de bouwers vergeten om de brug ook toegankelijk te maken voor voetgangers. Als ik naar de ambassade wil, moet ik dus een taxi nemen voor de geweldige afstand van anderhalve kilometer. Omdat mensen over het algemeen de verkeersregels in Amman niet zo serieus nemen, ben ik gisteren heel recalcitrant toch over de brug gelopen. Maar met taxi's die op tien centimeter rakelings langs je heen scheuren, voelde het toch niet zo prettig.

Blijkbaar ben ik niet de enige die graag over de brug wil lopen:

Only in Amman

Contact!

2007-01-15T07:23:00.000+01:00

Aangezien ze hier in Amman niet aan straatnamen en dus ook niet aan postbodes doen, duurde het even voor ik doorhad hoe ik het beste te bereiken ben. Maar nu blijkt het allemaal heel simpel! Via het ministerie van Buitenlandse Zaken kan post tot 50 gram gratis per koerier naar mij verstuurd worden, dan krijg ik het op zondag als het voor dinsdag is verstuurd. Meer dan 50 gram mag natuurlijk ook, maar als het te zwaar wordt, moet ik veel bijbetalen dus waarschuw me dan even! Hier volgt het adres:

Ministerie van Buitenlandse Zaken

Per Koerier

T.a.v. Maaike van Adrichem, Nederlandse Ambassade in Jordanie

Bezuidenhoutseweg 67

Postbus 20061

2500 EB Den Haag

Ook telefonisch ben ik natuurlijk bereikbaar! Op kantooruren (zondag t/m donderdag) kan je me bellen op m'n eigen

kantoortelefoon: 00962-6-590 2215.

Verder heb ik mijn Jordaanse mobiele nummer vrijwel altijd aanstaan: 00962-79-715 7306.

Mocht je me nog willen faxen... mag ook natuurlijk: 00962-6-593 0214.

Mijn Nederlandse sim-kaart controleer ik regelmatig op berichtjes.

p.s. Foto is een stukje van het ruim tweeduizend jaar oude Romeinse Theater in Amman (dat weliswaar met nogal moderne middelen gerestaureerd is... maar sommige stukjes zullen vast echt tweeduizend jaar oud zijn)

Een gegeven schaap...

2007-01-12T14:38:00.000+01:00

Met een bakje verse Labaneh met banaan, zit ik eindelijk lekker relaxed op m’n kamer. Wel met ietwat koude vingers, want de verwarming gaat hier alleen ’s ochtends en ’s avonds een paar uurtjes aan. Met een gemiddelde temperatuur buiten van zo’n twaalf graden beleef ik hier nog niet de zachte zoele avonden waar ik naar uitkeek…

Maar gelukkig is er binnen genoeg warmte te vinden. Ik ben superhartelijk ontvangen door iedereen op de ambassade en Maike, de andere stagiaire die hier al een paar maanden zit, heeft me onder haar vleugels genomen en laat me alle kanten van Amman zien. Zo zat ik woensdagavond in een traditioneel Libanees restaurant aan de mezze, een soort Arabische tapas, werkelijk heerlijk en tot mijn grote genoegen kan ik nu ook het eten van schapenhersenen op mijn CV zetten (met een krokant laagje eromheen en zeer zacht gekookt vond ik het nog best lekker ook).

Waar ik woensdag aan de mezze met arak zat, was het gisteren fish & chips met een ‘lokaal’ biertje. Het ene moment waan je je hier inderdaad in een andere wereld vol moskeeën, zigzagstraatjes, witte huisjes tegen de berg en natuurlijk overal Arabisch, maar het volgende moment zit je met de nieuwste hits op de achtergrond in de Irish Pub aan de Amstel.... Amman is echt heel fascinerend!

Uiteraard doe ik hier ook nog wel wát andere dingen dan uit eten gaan… De eerste twee dagen op de ambassade zijn echt supergoed bevallen; ik heb een paar hele verschillende maar heel leuke opdrachten gekregen en mag mee naar overleggen met allerlei verschillende mensen. Zo was ik gisteren bij de directrice van een galerij in Amman en ga ik volgende week langs bij de hoofdredactrice van de Jordan Times. Ja, ik word gewoon echt een official, met pak en al! Maar aangezien ik op dit moment nog steeds in m’n pyama rondloop (het weekend is hier op vrijdag en zaterdag), wordt het tijd dat ik daar verandering in breng. Tot de volgende keer!

Een goede morgen!

2007-01-11T15:55:00.000+01:00

Wow!!! Na een waterval aan indrukken weet ik niet waar ik het verslag van mijn Jordaanse avonturen moet beginnen. Daarom eerst maar een foto van het uitzicht op donderdagochtend, vlak voor 't begin van m'n eerste werkdag, vanaf m'n eigen (enorme) dakterras...

Afscheid

2007-01-08T10:50:00.000+01:00

Een afscheid met heerlijke Thaise curry's, een fotoplakboek, veel cd's en vooral veel lieve vrienden is een feestje, dus dat was het vrijdag zeker! Superbedankt dat jullie er waren, hopelijk hebben jullie net zo genoten als ik! Vandaag de laatste spullen inpakken en dan volgt morgen het officiële Schipholafscheid. En vanaf dan eindelijk live nieuwe informatie vanuit het bruisende Jordanië, waar de sneeuwstormen inmiddels uitgewoed zijn.

Visum

2006-12-08T13:34:00.000+01:00

Check

(zelfs nog een bakje koffie met de consul gedaan)

camera

2006-11-29T16:51:00.000+01:00

En nu heb ik ook een camera om het allemaal mee vast te gaan leggen! Een mooie Nederlandse lucht om van te genieten nu het nog kan...